خیام اگر زباده مستی خوش باش

خیام اگر زباده مستی خوش باش

                     با ماهرخی اگر نشستی خوش باش  

چون عاقبت کار جهان نیستی است   

                         انگار که نیستی چو هستی خوش باش                                

اي كاش كه جاي آرميدن بودي!

اي كاش كه جاي آرميدن بودي!

يا اين ره دور را رسيدن بودي!

يا از پس صد هزار سال از دل خاك،

چون سبزه اميد بر دميدن بودي

من بی می ناب زیستن نتوانم

من بی می ناب زیستن نتوانم

بی باده کشید بارتن نتوانم

من بنده آن دمم که ساقی گوید

یک جام دگر بگیر و من نتوانم

من می نه ز بهر تنگدستی نخورم

من می نه ز بهر تنگدستی نخورم		یا از غم رسوایی و مستی نخورم
من می ز برای خوشدلی میخوردم		اکنون که تو بر دلم نشستی نخورم

می خوردن و گرد نیکوان گردیدن

می خوردن و گرد نیکوان گردیدن		به زانکه بزرق زاهدی ورزیدن
گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود		پس روی بهشت کس نخواهد دیدن