کاشکی جز تو کسی داشتمی

کاشکی جز تو کسی داشتمی

یا به تو دسترسی داشتمی

یا در این غم که مرا هر دم هست

هم‌دم خویش کسی داشتمی

کی غمم بودی اگر در غم تو

نفسی، هم‌نفسی داشتمی

گر لبت آن منستی ز جهان

کافرم گر هوسی داشتمی

خوان عیسی بر من وانگه من

باک هر خرمگسی داشتمی

سر و زر ریختمی در پایت

گر از این دست، بسی داشتمی

گرنه عشق تو بدی لعب فلک

هر رخی را فرسی داشتمی

گرنه خاقانی خاک تو شدی

کی جهان را به خسی داشتمی

آفتاب وفا

ای صبح دم، ببین که کجا می فرستمت

                                   نزدیک آفتاب وفا می فرستمت

این سر به مهر نامه، بدان مهربان رسان

                                  کس را خبر مکن که کجا می فرستمت

تو پرتو صفایی، از آن بارگاه انس

                                 هم سوی بارگاه صفا می فرستمت

باد صبا دروغ زن است و تو راست گوی

                                 آن جا به رغم باد صبا می فرستمت

زرین قبا، زره زن از ابر سحر گهی

                                 کان جا چو پیک بسته قبا می فرستمت

دست هوا به رشته ی جان بر، گره زده ست

                                 نزد گره گشای هوا می فرستمت

جان یک نفس درنگ ندارد، گذشتنی است

                                 ورنه بدین شتاب چرا می فرستمت

این دردها که بر دل خاقانی آمده ست

                                یک یک نگر که بهر دوا می فرستمت

بلبل مسکین دل از وحشت دو نیم        کی تواندسر براوردن زبیم  

  تا بگوید ای خدا من بلبلم                   بلبلم تنها هوادار گلم   

هر سحر با باد گوید داستان  

تا فلک از جور بلبل  بس کند             و ر کند با باز و با کرکس کند ...

غزلیات خاقانی (ای آتش سودای تو خون کرده جگرها)

ای آتش سودای تو خون کرده جگرها		بر باد شده در سر سودای تو سرها
در گلشن امید به شاخ شجر من		گلها نشکفند و برآمد نه ثمرها
ای در سر عشاق ز شور تو شغب‌ها		وی در دل زهاد ز سوز تو اثرها
آلوده به خونابه‌ی هجر تو روان‌ها		پالوده ز اندیشه‌ی وصل تو جگرها
وی مهره‌ی امید مرا زخم زمانه		در ششدر عشق تو فرو بسته گذرها
کردم خطر و بر سر کوی تو گذشتم		بسیار کند عاشق ازین گونه خطرها
خاقانی از آنگه که خبر یافت ز عشقت		از بیخبری او به جهان رفت خبرها