ارغوان (استاد هوشنگ ابتهاج)

ارغوان

شاخه ی هم خون جدا مانده ی من

آسمان تو چه رنگ ست امروز ؟

آفتابی ست هوا ٬

یا گرفته ست هنوز ؟

من درین گوشه

که از دنیا بیرون ست ٬

آسمانی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آنچه میبینم

دیوار است

آه

این سخت سیاه

آنچنان نزدیک ست

که چو بر می کشم از سینه نفس

نفسم را بر می گرداند

ره چنان بسته

که پرواز نگه

در همین یک قدمی می ماند

کور سویی ز چراغی رنجور

قصه پرداز شب ظلمانی ست

نفسم میگیرد

که هوا هم اینجا زندانی ست

هر چه با من اینجا ست

رنگ رخ باخته است

آفتابی هرگز

گوشه ی چشمی هم

بر فراموشی این دخمه نیانداخته است

اندرین گوشه ی خاموش فراموش شده

کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

یاد رنگینی در خاطر من

گریه می انگیزد

ارغوانم آنجاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد می گرید

چون دل من که چنین خون آلود

هر دم از دیده فرو میریزد

ارغوان

این چه رازیست که هر بار بهار ٬

با عزای دل ما می آید ؟

که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است ؟

اینچنین بر جگر سوختگان

داغ بر داغ می افزاید

ارغوان پنجه ی خونین زمین

دامن صبح بگیر

وز سواران خرامنده ی خورشید بپرس

کی برین دره غم می گذرند ؟

ارغوان

خوشه ی خون

بامدادان که کبوترها

بر لب پنجره ی باز سحر

غلغله می آغازند

جان گلرنگ مرا

بر سر دست بگیر

به تماشا گه پرواز ببر

آه بشتاب

که هم پروازان

نگران غم هم پروازند

ارغوان

بیرق گلگون بهار

تو بر افراشته باش

شعر خون بار منی

یاد رنگین رفیقانم را

بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه نا خوانده ی من

ارغوان

شاخه ی هم خون جدا مانده من ......

تو هر چه دیر بیایی هنوز باشد زود (استاد هوشنگ ابتهاج)

هزار سال درین آرزو توانم بود

  تو هر چه دیر بیایی هنوز باشد زود

 تو سخت ساخته می ایی و نمی دانم

  که روز آمدنت روزی که خواهد بود

 زهی امید شکیب آفرین که در غم تو

  ز عمر خسته ی من هر چه کاست عشق افزود

بدان دو دیده که برخیز و دست خون بگشای

  کزین بد آمده راه برون شدی نگشود

 برون کشیدم از آن ورطه رخت و سود نداشت

 که بر کرانه ی طوفان نمی توان آسود

دلی به دست تو دادیم و این ندانستیم

 که دشنه هاست در آن آستین خون آلود

  چه نقش می زند این پیر پرنیان اندیش

 که بس گره ز دل و جان سایه بست و گشود
 

دلی که پیش تو ره یافت باز پس نرود

دلی که پیش تو ره یافت باز پس نرود

هوا گرفته ی عشق از پی هوس نرود

به بوی زلف تو دم می زنم در این شب تار

وگرنه چون سحرم بی تو یک نفس نرود

چنان به داغ غمت خو گرفته مرغ دلم

که یاد باغ بهشتش در این قفس نرود

نثار آه سحر می کنم سرشک نیاز

که دامن تو ام ای گل ز دسترس نرود

دلا بسوز و به جان برفروز آتش عشق

کزین چراغ تو دودی به چشم کس مرود

فغان بلبل طبعم به گلشن تو خوش است

که کار دلبری گل ز خار و خس نرود

دلی که نغمه ی ناقوس معبد تو شنید

چو کودکان ز پی بانگ هر جرس نرود

بر آستان تو چون سایه سر نهم همه عمر

که هر که پیش تو ره یافت بازپس نرود

هوشنگ ابتهاج

عاشقانه ای زیبا از (استاد هوشنگ ابتهاج)

نگاه چشم بیمارت چه خسته است

کبوتر جان که بالت را شکسته ست

کجا شد بال پرواز بلندت؟

سفید خوشگلم پایت که بسته ست؟!

زندگی چیست؟ عشق ورزیدن...

                    عشق شادی ست، عشق آزادی است

 

عشق آغاز آدمیزادی است

 

عشق آتش به سینه داشتن است

 

دم همت برو گماشتن است

 

عشق شوری زخود فزاینده ست

 

زایش کهکشان زاینده ست

 

تپش نبض باغ در دانه ست

 

در شب پیله رقص پروانه ست

 

جنبشی درنهفت پرده جان

 

در بنِ جان زندگی پنهان

 

زندگی چیست؟ عشق ورزیدن

 

زندگی را به عشق بخشیدن

 

زنده است آنکه عشق میورزد

 

دل و جانش به عشق می ارزد

 

آدمیزاده را چراغی گیر

 

روشنایی پرستِ شعله پذیر

 

خویشتن سوزی انجمن افروز

 

شب نشینی هم آشیانه روز

 

اتش این چراغ سحر آمیز

 

عشق ِ آتش نشین آتش خیز

 

آدمی بی زلال این اتش

 

مشتِ خاکی است پر کدورت و غش

 

تنگ و تاری اسیر آب و گل است

 

صنمی سنگ چشم و سنگ دل است

 

صنما گر بدی و گر نیکی

 

توشبی بی چراغ راه تاریکی

 

آتشی در تو میزند خورشید

 

کنده ات باز شعله ای نکشید؟

 

چون درخت آمدی ، ذغال مرو

 

میوه ای ، پخته شو کال مرو

 

میوه چون پخته گشت و آتشگون

 

می زند شهد پختگی بیرون

 

سیب و به نیست میوه این دار

 

میوه اش آتش است آخر ِکار

 

خشک و تر هر چه در جهان باشد

 

مایه سوختن در آن باشد

 

سوختن در هوای نور شدن

 

سبک از حبس خود دور شدن

هوشنگ ابتهاج

 

                               

سرای بی کسی !؟(از استاد هوشنگ ابتهاج )

در اين سراي بي كسي كسي به در نمي زند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند

يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند

كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند

نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار

دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند

دل خراب من دگر خراب تر نمي شود

كه خنجر غمت از اين خراب تر نمي زند

گذر گهي است پر ستم كه اندرو به غير غم

يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند

چه چشم پاسخ است از اين دريچه هاي بسته ات

برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمي زند

نه سايه دارم و نه بر بيفکنندم و سزاست

اگر نه بر درخت تر کسي تبر نمي زند

غزل بسیار زیبا از کتاب (سیاه مشق )استاد هوشنگ ابتهاج

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر نامه رسان من توست

گوش کن با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر نامه رسان من توست

گوش کن با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید

همه جا زمزمه عشق نهان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ،ارنه

ای بسا باغ و بهاران که خزارن من و توست

این همه قصه فردوس و تمنای بهشت

گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه عقل

هرکجا نامه عشق است نشان من و توست

سایه زاتشکده ماست فروغ مه مهر

وه از این آتش روشن که به جان من و توست

شعر از نابغه ی غزل معاصر، استاد هوشنگ ابتهاج (سایه)

دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن

من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن

به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای

دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن

دلی چو آینه دارم نهاده بر سر دست

ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن

ز روزگار میاموز بی وفایی را

خدای را که دگر ترک بی وفایی کن

بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست

تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن

شکایت شب هجران که می تواند گفت

حکایت دل ما با نی کسایی کن

بگو به حضرت استاد ما به یاد توایم

تو نیز یادی از آن عهد آشنایی کن

نوای مجلس عشاق نغمه ی دل ماست

بیا و با غزل سایه همنوایی کن

ای عشق همه بهانه از توست

ای عشق همه بهانه از توست

من خامش‌ام این ترانه از توست



آن بانگِ بلندِ صبح‌گاهی

وین زمزمه‌ی شبانه از توست



من اندهِ خویش را ندانم

این گریه‌ی بی بهانه از توست



ای آتشِ جانِ پاک‌بازان

در خرمن من زبانه از توست



افسون شده‌ی تو را زبان نیست

ور هست همه فسانه از توست



کشتیِّ مرا چه بیم دریا؟

طوفان ز تو و کرانه از توست



گر باده دهی وگرنه، غم نیست

مست از تو، شراب‌خانه از توست



می را چه اثر به پیش چشم‌ات؟

کاین مستی شادمانه از توست



پیش تو چه توسنی کند عقل؟

رام است که تازیانه از توست



من می‌گذرم خموش و گم‌نام

آوازه‌ی جاودانه از توست



چون سایه مرا به خاک برگیر

کاین‌جا سر و آستانه از توست

زندگی چیست ؟ عشق ورزیدن

عشق شادی ست، عشق آزادی است

 

عشق آغاز آدمیزادی است

 

عشق آتش به سینه داشتن است

 

دم همت برو گماشتن است

 

عشق شوری زخود فزاینده ست

 

زایش کهکشان زاینده ست

 

تپش نبض باغ در دانه ست

 

در شب پیله رقص پروانه ست

 

جنبشی درنهفت پرده جان

 

در بنِ جان زندگی پنهان

 

زندگی چیست؟ عشق ورزیدن

 

زندگی را به عشق بخشیدن

 

زنده است آنکه عشق میورزد

 

دل و جانش به عشق می ارزد

 

آدمیزاده را چراغی گیر

 

روشنایی پرستِ شعله پذیر

 

خویشتن سوزی انجمن افروز

 

شب نشینی هم آشیانه روز

 

اتش این چراغ سحر آمیز

 

عشق ِ آتش نشین آتش خیز

 

آدمی بی زلال این اتش

 

مشتِ خاکی است پر کدورت و غش

 

تنگ و تاری اسیر آب و گل است

 

صنمی سنگ چشم و سنگ دل است

 

صنما گر بدی و گر نیکی

 

توشبی بی چراغ راه تاریکی

 

آتشی در تو میزند خورشید

 

کنده ات باز شعله ای نکشید؟

 

چون درخت آمدی ، ذغال مرو

 

میوه ای ، پخته شو کال مرو

 

میوه چون پخته گشت و آتشگون

 

می زند شهد پختگی بیرون

 

سیب و به نیست میوه این دار

 

میوه اش آتش است آخر ِکار

 

خشک و تر هر چه در جهان باشد

 

مایه سوختن در آن باشد

 

سوختن در هوای نور شدن

 

سبک از حبس خود دور شدن

 

                                  هوشنگ ابتهاج

شعر زیبای ارغوان از (هوشنگ ابتهاج)

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

        آسمان تو چه رنگ است امروز؟

                  آفتابی ست هوا؟

                       یا گرفته است هنوز ؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است

               آفتابی به سرم نیست

                       از بهاران خبرم نیست

آنچه می بینم دیوار است

              آه این سخت سیاه

                   آنچنان نزدیک است

                         که چو بر می کشم از سینه نفس

                                         نفسم را بر می گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

                     در همین یک قدمی می ماند

                                کورسویی ز چراغی رنجور

                                     قصه پرداز شب ظلمانیست

                         نفسم می گیرد

                                که هوا هم اینجا زندانی ست

هر چه با من اینجاست

        رنگ رخ باخته است

   آفتابی هرگز

         گوشه چشمی هم 

             بر فراموشی این دخمه نینداخته است

                    اندر این گوشه خاموش فراموش شده

                           کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

           یاد رنگینی در خاطرمن

                     گریه می انگیزد

                         ارغوانم آنجاست

                                 ارغوانم تنهاست

                                      ارغوانم دارد می گرید

            چون دل من که چنین خون ‌آلود

                         هر دم از دیده فرو می ریزد

       ارغوان

              این چه رازیست که هر بار بهار

                          با عزای دل ما می آید؟

       که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است

            وین چنین بر جگر سوختگان

                           داغ بر داغ می افزاید؟

       ارغوان پنجه خونین زمین

                  دامن صبح بگیر

               وز سواران خرامنده خورشید بپرس 

                          کی بر این درد غم می گذرند ؟

  ارغوان خوشه خون

     بامدادان که کبوترها

      بر لب پنجره ی باز سحر غلغله می آغازند

             جان گل رنگ مرا

                    بر سر دست بگیر

                    به تماشاگه پرواز ببر 

    آه بشتاب که هم پروازان

          نگران غم هم پروازند

             ارغوان بیرق گلگون بهار 

               تو برافراشته باش

                  شعر خونبار منی

                   یاد رنگین رفیقانم را

                      بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده ی من 

            ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

تا تو با منی زمانه با من است

تا تو با منی زمانه با من است

  بخت و کام جاودانه با من است

تو بهار دلکشی و من چو باغ

  شور و شوق صد جوانه با من است

 یاد دلنشینت ای امید جان

  هر کجا روم روانه با من است

ناز نوشخند صبح اگر توراست

  شور گریه ی شبانه با من است

 برگ عیش و جام و چنگ اگرچه نیست

 رقص و مستی و ترانه با من است

  گفتمش مراد من به خنده گفت

 لابه از تو و بهانه با من است

  گفتمش من آن سمند سرکشم

 خنده زد که تازیانه با من است

 هر کسش گرفته دامن نیاز

  ناز چشمش این میانه با من است

 خواب نازت ای پری ز سر پرید

  شب خوشت که شب فسانه با من است

آخر دل است این! ( از هوشنگ ابتهاج)

دل چون توان بریدن ازو مشکل است این

آهن که نیست جان من آخر دل است این

من می شناسم این دل مجنون خویش را

پندش دگر مگوی که بی حاصل است این

جز بند نیست چاره ی دیوانه , وحکیم

پندش دهد هنوز! عجب عاقل است این!

گفتم طبیبِ این دل بیمار آمده ست

ای وای بر من و دل من , قاتل است این

منّت چرا نهیم که بر خاکِ پای یار

جانی نثار کردم و ناقابل است این

اشک مرا بدید و بخندید مدّعی

عیبش مکن که از دل ما غافل است این

پندم دهد که سایه درین غم صبور باش

در بحر غرقه ام من و بر ساحل است این!

شعر زیبایی از هوشنگ ابتهاج به معشوقه خود (گالیا)

دیر است ، گالیا!

در گوش من فسانهٔ دلدادگی مخوان!

دیگر ز من ترانهٔ شوریدگی مخواه!

دیر است گالیا! به ره افتاد کاروان



عشق من و تو ؟ ...آه

این هم حکایتی ست

اما در این زمانه که درمانده هر کسی

از بهر نان شب

دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست

شاد و شکفته در شب جشن تولدت

تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک

امشب هزار دختر همسال تو ولی

خوابیده اند گرسنه و لخت روی خاک

زیباست رقص و ناز سرانگشت‌های تو

بر پرده‌های ساز

اما هزار دختر بافنده این زمان

با چرک و خون زخم سرانگشت هایشان

جان می کنند در قفس تنگ کارگاه

از بهر دستمزد حقیری که بیش از آن

پرتاب می کنی تو به دامان یک گدا

وین فرش هفت رنگ که پامال رقص توست

از خون و زندگانی انسان گرفته رنگ

در تار و پود هر خط و خالش، هزار رنج

در آب و رنگ هر گل و برگش، هزار ننگ

اینجا به خاک خفته هزار آرزوی پاک

اینجا به باد رفته هزار آتش جوان

دست هزار کودک شیرین بی گناه

چشم هزار دختر بیمار ناتوان ...

دیر است گالیا!

هنگام بوسه و غزل عاشقانه نیست

هر چیز رنگ آتش و خون دارد این زمان

هنگامهٔ رهایی لبها و دست هاست

عصیان زندگی است

در روی من مخند!

شیرینی نگاه تو بر من حرام باد!

بر من حرام باد از این پس شراب و عشق!

بر من حرام باد تپشهای قلب شاد!

یاران من به بند،

در دخمه‌ های تیره و نمناک باغشاه

در عزلت تب آور تبعیدگاه خارک

در هر کنار و گوشهٔ این دوزخ سیاه

زود است گاليا

در گوش من فسانهٔ  دلدادگي مخوان

اکنون ز من ترانهٔ شوریدگی مخواه!

زود است گالیا! نرسیدست کاروان ...

روزی که بازوان بلورین صبحدم

برداشت تیغ و پردهٔ تاریک شب شکافت،

روزی که آفتاب

از هر دریچه تافت،

روزی که گونه و لب یاران همنبرد

رنگ نشاط و خندهٔ گمگشته بازیافت،

من نیز باز خواهم گردید آن زمان

سوی ترانه‌ها و غزلها و بوسه ها

سوی بهارهای دل انگیز گل فشان

سوی تو،

عشق من ....

همیشه درمیان

 نامدگان و رفتگان ، از دو کرانه ی زمان

  سوی تو می دوند ، هان ای تو همیشه در میان

 در چمن تو می چرد آهوی دشت آسمان

  گرد سر تو می پرد باز سپید کهکشان

هر چه به گرد خویشتن می نگرم درین چمن

اینه ی ضمیر من جز تو نمی دهد نشان

 ای گل بوستان سرا از پس پرده ها در آ

  بوی تو می کشد مرا وقت سحر به بوستان

 ای که نهان نشسته ای باغ درون هسته ای

  هسته فروشکسته ای کاین همه باغ شد روان

مست نیاز من شدی ، پرده ی ناز پس زدی

از دل خود بر آمدی ، آمدن تو شد جهان

آه که می زند برون ، از سر و سینه موج خون

  من چه کنم که از درون دست تو می کشد کمان

پیش وجودت از عدم زنده و مرده را چه غم ؟

  کز نفس تو دم به دم می شنویم بوی جان

 پیش تو ، جامه در برم نعره زند که بر درم

  آمدمت که بنگرم گریه نمی دهد امان

شعر زیبای( از تپیدن باز می ماند دل خوش باورم )

 

 

می روی اما گریز چشم وحشی رنگ تو

راز این اندوه بی آرام نتواند نهفت

می روی خاموش و می پیچد به گوش خسته ام

آنچه با من لرزش لبهای بی تاب تو گفت

 چیست ای دلدار این اندوه بی آرام چیست

کز نگاهت می تراود نازدار و شرمگین ؟

آه می لرزد دلم از ناله ای اندوه بار

کیست این بیمار در چشمت که می گرید حزین ؟

چون خزان آرا گل مهتاب رویا رنگ و مست

می شکوفد در نگاهت راز عشقی ناشکیب

وز میان سایه های وحشی اندوه رنگ

خنده می ریزید به چشمت آرزویی دل فریب

 چون صفای آسمان در صبح نمناک بهار

می تراود از نگاهت گریه پنهان دوش

آری ای چشم گریز آهنگ سامان سوخته

 بر چه گریان گشته بودی دوش ؟ از من وامپوش

بر چه گریان گشته بودی ؟ آه ای چشم سیاه

 از تپیدن باز می ماند دل خوش باورم

در گمان اینکه شاید، شاید آن اشک نهان

بود در خلوت سرای سینه ات یادآورم

 

هوشنگ ابتهاج

هوا بد است

هوا بد است...

تو با کدام باد می‌روی؟!

چه ابر تیره‌ای گرفته سینه‌ی تو را

که با هزار سال بارش شبانه روز هم

دل تو وا نمی‌شود!!

"هوشنگ ابتهاج"

نال زنجیر از (هوشنگ ابتهاج)

گفتمش:

” شیرین ترین آواز چیست؟   ” 

چشم غمگینش به رویم خیره ماند  

قطره قطره اشکش از مژگان چکید
لرزه افتادش به گیسوی بلند
زیر لب غمناک خواند:
” ناله زنجیرها بر دست من! ”

گفتمش:

” آنگه که از هم بگسلند … ” 

خنده تلخی به لب آورد و گفت: 

” آرزوئی دلکش است اما دریغ! 

بخت شورم ره بر این امید بست. 

و آن طلائی زورق خورشید را
صخره های ساحل مغرب شکست!… ” 

من به خود لرزیدم از دردی که تلخ
در دل من با دل او می گریست.

گفتمش:

” بنگر در این دریای کور
چشم هر اختر چراغ زورقی است! ” 

سر به سوی آسمان برداشت گفت:
” چشم هر اختر چراغ زورقی است
لیکن این شب نیز دریایی ست ژرف. 

ای دریغا شبروان کز نیمه راه
می کشد افسون شب در خوابشان… ”

گفتمش:

” فانوس ماه
می دهد از چشم بیداری نشان… ”

گفت:

” اما در شبی این گونه گنگ
هیچ آوایی نمی آید به گوش.. ”

گفتمش:

” اما دل من می تپد
گوش کن اینک صدای پای دوست! ”

گفت:

” ای افسوس در این دام مرگ
باز صید تازه ای را می برند
این صدای پای اوست!… ” 

گریه ای افتاد در من بی امان
در میان اشک ها پرسیدمش:
” خوش ترین لبخند چیست؟ ” 

شعله ای در چشم تاریکش شکفت
جوش خون در گو نه اش آتش فشاند

گفت:

” لبخندی که عشق سربلند
وقت مردن بر لب مردان نشاند. ” 

من ز جا برخواستم بوسیدمش

دلی در آتش

چه غم دارد ز خاموشی درون شعله پروردم که صد خورشید  آتش برده  از خاکستر سردم به بادم دادی و شادی ،  بیا  ای شب تماشا کن که دشت آسمان دریای آتش گشته از گردم شرار انگیز و  توفانی ، هوایی در من افتاده ست که همچون  حلقه ی آتش درین گرداب می گردم به شوق لعل جان بخشی که درمان جهان  با اوست چه توفان  می کند این موج خون  در جان پر دردم وفاداری طریق عشق مردان است و جانبازان چه نامردم  اگر زین راه خون آلود برگردم   در آن شب های توفانی  که عالم زیر و رو می شد نهانی  شبچراغ  عشق  را در سینه پروردم بر آری ای  بذر پنهانی سر از خواب زمستانی که از هر ذره  دل آفتابی  بر تو گستردم ز خوبی آب  پاکی ریختم بر دست  بد خواهان دلی در آتش  افکندم ، سیاووشی  بر آوردم چراغ دیده روشن کن که من چون سایه  شب تا روز ز خاکستر نشین سینه آتش وام می کردم

هوشنگ ابتهاج

افسانه خاموشی

چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی

مرا از یاد خود بستان بدین خواب فراموشی

ز موج چشم مستت چون دل سرگشته برگیرم

که من خود غرقه خواهم شد درین دریای مدهوشی

می از جام مودت نوش و در کار محبت کوش

به مستی ، بی خمارست این می نوشین اگر نوشی

سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت

چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف درگوشی

نمی سنجند و می رنجند ازین زیبا سخن سایه 

بیا تا گم کنم خود را به خلوت های خاموشی

سرگشته (هوشنگ ابتهاج )

شبی که آواز نی تو شنیدم

چو آهوی تشنه، پی تو دویدم

دوان دوان تا لب چشمه رسیدم

نشانه‌ای از نی و نغمه ندیدم

تو ای پری کجایی؟

که رخ نمی‌نمایی 

از آن بهشت پنهان

دری نمی‌گشایی

من همه جا پی تو گشته‌ام

از مه و مهر نشان گرفته‌ام

بوی تو را، ز گل شنیده‌ام

دامن گل از آن گرفته‌ام

تو ای پری کجایی؟

که رخ نمی‌نمایی

از آن بهشت پنهان

دری نمی‌گشایی

دل من سرگشته‌ي توست

نفسم آغشته‌ي توست

به باغ رویاها چو گلت بویم

در آب و آیینه چو مهت جویم

تو ای پری کجایی

در این شب یلدا ز پی‌ات پویم

به خواب و بیداری سخنت گویم

تو ای پری کجایی

مه و ستاره درد من می‌دانند

که همچو من پی تو سرگردانند

شبی کنار چشمه پیدا شو

میان اشک من چو گل واشو

تو ای پری کجایی؟

که رخ نمی‌نمایی

از آن بهشت پنهان

دری نمی‌گشایی

من مهربان ندارم نامهربان من کو؟

هوشنگ ابتهاج

من مهربان ندارم نامهربان من کو؟

من مهربان ندارم نامهربان من کو؟

ای مردمان بگویید آرام جان من کو؟

راحت فضای هر کس محنت رسان من کو؟

نامش همی نیارد بردن به پیش هر کس

گه گه به ناز گویم سرو روان من کو؟

خدایا هر کس به خانمانی دارد مهربانی

من مهربان ندارم نامهربان من کو؟

در بوستان شادی هر کس گلی بچیند

آن گل نشکنندش در بوستان من کو؟

سرو روان من کو؟

خدایا جانان من سفر کرد با او برفت جانم

باز آمدم از ایشان پیداست آنِ من کو؟

نامش همی نیارد بردن به پیش هر کس

گه گه به ناز گویم سرو روان من کو؟

ای مردمان بگویید آرام جان من کو؟

راحت فضای هر کس محنت رسان من کو؟

در بوستان شادی هر کس گلی بچیند

آن گل که نشکنندش در بوستان من کو؟

سرو روان من کو؟

جانان من سفر کرد با او برفت جانم

باز آمدم از اینشان پیداست آنِ من کو؟

سرو روان من کو؟

حاصلی از هنر عشق ِ تو جز حرمان نیست

حاصلی از هنر عشق ِ تو جز حرمان نیست

آه از این درد که جز مرگ ِ من اش درمان نیست

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال ِ تو کم از هجران نیست

آنچنان سوخته این خاک ِ بلا کش که دگر

انتظار ِ مددی از کرم ِ باران نیست

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم از این تاوان نیست

این چه تیغ است که در هر رگ ِ من زخمی از اوست

گر بگویم که تو در خون ِ منی ، بهتان نیست

رنج ِ دیرینه ی انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

صبر بر داغ ِ دل ِ سوخته باید چون شمع

لایق ِ صحبت ِ بزم ِ تو شدن آسان نیست

تب و تاب ِ غم ِ عشق ات ، دل ِ دریا طلبد

هر تــُنـُـک حوصله را طاقت ِ این توفان نیست

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

وقت است كه بنشيني و گيسو بگشايي‌

وقت است كه بنشيني و گيسو بگشايي‌ 

 تا با تو بگويم غم شبهاي جدايي‌



... من در پي ردّ تو كجا و تو كجايي‌ 

 دنبال تودستم نرسيده‌ست به جايي‌

 
اي «بوده‌» كه مثل تو نبوده‌ست‌، نگوهست‌

اي «رفته‌» كه در قلب مني گر چه نيايي‌

اين عشق زميني‌ست كه آغاز صعود است‌

پابند «هوس‌» نيستم اي عشق «هوايي‌»

 
قدر تني از پيرهني فاصله داريم‌

واي از تو چه سخت است همين قدر جدايي‌

اي قطب كشاننده‌ي پرجاذبه‌، ديگر

وقت است دل آهني‌ام را بربايي‌*

گفتي و نديدي و شنيدي و نديدم‌

دشنام و جفايي و دعايي و وفايي‌

يك عالمه راه آمده‌ام با تو و يك بار

 
بد نيست تو هم با من اگر راه بيايي O

شعر زیبای آشنا سوز از (هوشنگ ابتهاج )

چرا پنهان کنم ؟ عشق است و پیداست

درین آشفته اندوه نگاهم

تو را می خواهم ای چشم فسون بار

که می سوزی نهان از دیرگاهم

چه می خواهی ازین خاموشی سرد ؟

زبان بگشا که می لرزد امیدم

نگاه بی قرارم بر لب توست

  که می بخشی به شادی های نویدم

دلم تنگ است و چشم حسرتم باز

چراغی در شب تارم برافروز

به جان آمد دل از ناز نگاهت

فرو رز این سکوت آشناسوز