عزیزا کاسه ی چشمم سرایت

خوشا آنانکه هر شامان ته وینند		سخن با ته گرند با ته نشینند
مو که پایم نبی کایم ته وینم		بشم آنان بوینم که ته وینند

***

دو زلفانت گرم تار ربابم		چه میخواهی ازین حال خرابم
ته که با مو سر یاری نداری		چرا هر نیمه شو آیی بخوابم

***

بیا یک شو منور کن اطاقم		مهل در محنت و درد فراقم
به طاق جفت ابروی تو سوگند		که همجفت غمم تا از تو طاقم

***

دو چشمم درد چشمانت بچیناد		مبو روجی که چشمم ته مبیناد
شنیدم رفتی و یاری گرفتی		اگر گوشم شنید چشمم مبیناد

***

عزیزا کاسه‌ی چشمم سرایت		میان هردو چشمم جای پایت
از آن ترسم که غافل پا نهی تو		نشنید خار مژگانم بپایت

***

با با طاهر

الهي آتش عشقم به جان زن شرر زان شعلهام بر استخوان زن

چو شمعم برفروز از آتش عشق بر آن آتش دلم فوارهسان زن

هزاران غم به دل اندوته ديرم به سينه آتشي افروته ديرم

به يك آه سحرگاه از دل تنگ هزاران مدعي را سوته ديرم