عشق بيداد من
باختن يعني لحظه عشق
جان سرزمين يعني يعني
زندگي پاک من عشق ليلي و
قمار مجنون
در عشق يعني ... شدن
ساختن عشق
دل يعني
كلبه وامق و
يعني عذرا
عشق شدن
من عشق
فرداي يعني
كودك مسجد
يعني الاقصي
عشق من
عشق آميختن افروختن
يعني به هم عشق سوختن
چشمهاي يكجا يعني كردن
پر ز و غم دردهاي گريه
خون/ درد بيشمار
عشق من
يعني الاسرار
كلبه مخزن
اسرار يعني
| بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید | از یار آشنا سخن آشنا شنید | |
| ای شاه حسن چشم به حال گدا فکن | کاین گوش بس حکایت شاه و گدا شنید | |
| خوش میکنم به باده مشکین مشام جان | کز دلق پوش صومعه بوی ریا شنید | |
| سر خدا که عارف سالک به کس نگفت | در حیرتم که باده فروش از کجا شنید | |
| یا رب کجاست محرم رازی که یک زمان | دل شرح آن دهد که چه گفت و چهها شنید | |
| اینش سزا نبود دل حق گزار من | کز غمگسار خود سخن ناسزا شنید | |
| محروم اگر شدم ز سر کوی او چه شد | از گلشن زمانه که بوی وفا شنید | |
| ساقی بیا که عشق ندا میکند بلند | کان کس که گفت قصه ما هم ز ما شنید | |
| ما باده زیر خرقه نه امروز میخوریم | صد بار پیر میکده این ماجرا شنید | |
| ما می به بانگ چنگ نه امروز میکشیم | بس دور شد که گنبد چرخ این صدا شنید | |
| پند حکیم محض صواب است و عین خیر | فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید | |
| حافظ وظیفه تو دعا گفتن است و بس | دربند آن مباش که نشنید یا شنید |
سرخی انار رابرای قلبت
شیرینی هندوانه رابرای عشقت
وبلندی یلدا را برای زندگی قشنگت آرزومندم!
در هوايت بيقرارم روز و شب سر ز پايت برندارم روز و شب
روز و شب را همچو خود مجنون کنم روز و شب را کي گذارم روز و شب
جان و دل از عاشقان ميخواستند جان و دل را ميسپارم روز و شب
تا نيابم آن چه در مغز منست يک زماني سر نخارم روز و شب
تا که عشقت مطربي آغاز کرد گاه چنگم گاه تارم روز و شب
ميزني تو زخمه و بر ميرود تا به گردون زير و زارم روز و شب
ساقيي کردي بشر را چل صبوح زان خمير اندر خمارم روز و شب
اي مهار عاشقان در دست تو در ميان اين قطارم روز و شب
تا بنگشايي به قندت روزهام تا قيامت روزه دارم روز و شب
چون ز خوان فضل روزه بشکنم عيد باشد روزگارم روز و شب
جان روز و جان شب اي جان تو انتظارم انتظارم روز و شب
تا به سالي نيستم موقوف عيد با مه تو عيدوارم روز و شب
زان شبي که وعده کردي روز وصل روز و شب را ميشمارم روز و شب
بس که کشت مهر جانم تشنه است ز ابر ديده اشکبارم روز و شب
| ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی | وان گه برو که رستی از نیستی و هستی | |
| گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو | هر قبلهای که بینی بهتر ز خودپرستی | |
| با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش | بیماری اندر این ره بهتر ز تندرستی | |
| در مذهب طریقت خامی نشان کفر است | آری طریق دولت چالاکی است و چستی | |
| تا فضل و عقل بینی بیمعرفت نشینی | یک نکتهات بگویم خود را مبین که رستی | |
| در آستان جانان از آسمان میندیش | کز اوج سربلندی افتی به خاک پستی | |
| خار ار چه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد | سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی | |
| صوفی پیاله پیما حافظ قرابه پرهیز | ای کوته آستینان تا کی درازدستی | |
هاتفی از گوشه میخانه دوش
گفت ببخشند گنه می بنوش
لطف الهی بکند کار خویش
مژده رحمت برساند سروش
این خرد خام به میخانه بر
تا می لعل آوردش خون به جوش
گر چه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش
لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکته سربسته چه دانی خموش
گوش من و حلقه گیسوی یار
روی من و خاک در می فروش
رندی حافظ نه گناهیست صعب
با کرم پادشه عیب پوش
داور دین شاه شجاع آن که کرد
روح قدس حلقه امرش به گوش
ای ملک العرش مرادش بده
و از خطر چشم بدش دار گوش
روبهی میدوید از غم جان
روبه دیگرش بدید چنان
گفت:خیر است باز گوی خبر
گفت:خرگیر میکند سلطان
گفت:تو گه خر نه ای چه میترسی؟
گفت:دانم ولیک مدعیان
میندانند و فهم نمیکنند
خر و روباهشان بود یکسان
زآن همی ترسم ای برادر من
که چو خر برنهندمان پالان
(انوری)
| جمالت آفتاب هر نظر باد | ز خوبی روی خوبت خوبتر باد | |
| همای زلف شاهین شهپرت را | دل شاهان عالم زیر پر باد | |
| کسی کو بسته زلفت نباشد | چو زلفت درهم و زیر و زبر باد | |
| دلی کو عاشق رویت نباشد | همیشه غرقه در خون جگر باد | |
| بتا چون غمزهات ناوک فشاند | دل مجروح من پیشش سپر باد | |
| چو لعل شکرینت بوسه بخشد | مذاق جان من ز او پرشکر باد | |
| مرا از توست هر دم تازه عشقی | تو را هر ساعتی حسنی دگر باد | |
| به جان مشتاق روی توست حافظ | تو را در حال مشتاقان نظر باد |
در کوچه های باران
از کدامین پنجره ی تنهایی
به اشتباه سرنوشت
در دوردست عشق
خیره مانده ای
که صدای چشمانت
تا دلم می آید...!؟؟
آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم، دستانت رابسوی کدام آسمان دراز می کنی تابرای خوشبختی خودت دعا کنی؟
سهراب سپهري
مناظره ادبی
سیمین بهبهانی
یا رب مرا یاری بده ، تا سخت آزارش کنم
هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش کنم ، زارش کنم
از بوسه های آتشین ، وز خنده های دلنشین
صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم
در پیش چشمش ساغری ، گیرم ز دست دلبری
از رشک آزارش دهم ، وز غصه بیمارش کنم
بندی به پایش افکنم ، گویم خداوندش منم
چون بنده در سودای زر ، کالای بازارش کنم
گوید میفزا قهر خود ، گویم بخواهم مهر خود
گوید که کمتر کن جفا ، گویم که بسیارش کنم
هر شامگه در خانه ای ، چابکتر از پروانه ای
رقصم بر بیگانه ای ، وز خویش بیزارش کنم
چون بینم آن شیدای من ، فارغ شد از احوال من
منزل کنم در کوی او ، باشد که دیدارش کنم
جواب ابراهیم صهبا به سیمین بهبهانی :
یارت شوم ، یارت شوم ، هر چند آزارم کنی
نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی
بر من پسندی گر منم ، دل را نسازم غرق غم
باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بیمارم کنی
گر رانیم از کوی خود ، ور باز خوانی سوی خود
با قهر و مهرت خوشدلم کز عشق بیمارم کنی
من طایر پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام
من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کنی
من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام
یار من دلداده شو ، تا با بلا یارم کنی
ما را چو کردی امتحان ، ناچار گردی مهربان
رحم آخر ای آرام جان ، بر این دل زارم کنی
گر حال دشنامم دهی ، روز دگر جانم دهی
کامم دهی ، کامم دهی ، الطاف بسیارم کنی
جواب سیمین بهبهانی به ابراهیم صهبا :
گفتی شفا بخشم تو را ، وز عشق بیمارت کنم
یعنی به خود دشمن شوم ، با خویشتن یارت کنم؟
گفتی که دلدارت شوم ، شمع شب تارت شوم
خوابی مبارک دیده ای ، ترسم که بیدارت کنم
هم نکتهی وحدت را با شاهد یکتا گو
هم بانگ اناالحق را بر دار معظم زن
هم چشم تماشا را بر روی نکو بگشا
هم دست تمنا را بر گیسوی پر خم زن
هم جلوهی ساقی را در جام بلورین بین
هم بادهی بیغش را با سادهی بی غم زن
ذکر از رخ رخشانش با موسی عمران گو
حرف از لب جان بخشش با عیسی مریم زن
حال دل خونین را با عاشق صادق گو
رطل می صافی را با صوفی محرم زن
چون ساقی رندانی، می با لب خندان خور
چون مطرب مستانی نی با دل خرم زن
چون آب بقا داری بر خاک سکندر ریز
چون جام به چنگ آری با یاد لب جم زن
چون گرد حرم گشتی با خانه خدا بنشین
چون می به قدح کردی بر چشمهی زمزم زن
در پای قدح بنشین زیبا صنمی بگزین
اسباب ریا برچین کمتر ز دعا دم زن
گر تکیه دهی وقتی، بر تخت سلیمان ده
ور پنجه زنی روزی، در پنجهی رستم زن
گر دردی از او بردی صد خنده به درمان کن
ور زخمی از او خوردی صد طعنه به مرهم زن
یا پای شقاوت را بر تارک شیطان نه
یا کوس سعادت را بر عرش مکرم زن
یا کحل ثوابت را در چشم ملائک کش
یا برق گناهت را بر خرمن آدم زن
یا خازن جنت شو، گلهای بهشتی چین
یا مالک دوزخ شو، درهای جهنم زن
یا بندهی عقبا شو، یا خواجهی دنیا شو
یا ساز عروسی کن، یا حلقهی ماتم زن
زاهد سخن تقوا بسیار مگو با ما
دم درکش از این معنی، یعنی که نفس کم زن
گر دامن پاکت را آلوده به خون خواهد
انگشت قبولت را بر دیدهی پر نم زن
گر هم دمی او را پیوسته طمع داری
هم اشک پیاپی ریز هم آه دمادم زن
سلطانی اگر خواهی درویش مجرد شو
نه رشته به گوهر کش نه سکه به درهم زن
چون خاتم کارت را بر دست اجل دادند
نه تاج به تارک نه، نه دست به خاتم زن
تا چند فروغی را مجروح توان دیدن
یا مرهم زخمی کن یا ضربت محکم زن
ای دلارا، سرو بالا
کار عشقم چه بالا گرفته
در سر من جنون جا گرفته
جای عقل، عشقت یک جا گرفته
خانهی دل به یغما گرفته
آفت تن، فتنهی جان
رهزن دین، دزد ایمان
ترک چشمت، نی ز پنهان
آشکارا، ای نگارا
خانهی دل به یغما گرفته
بر سر من جنون جا گرفته
سوزم از سوز دل ریش
خندم از بخت بد خویش
گریم از دست بداندیش
خواهمش بینم کم و بیش
گریه راه تماشا گرفته
جای عقل عشقت یک جا گرفته
خانهی دل به یغما گرفته
بر دل ریشم مزن نیش
ز آه مظلومان بیندیش
کن حذر از آه درویش
گوئیت دل ای جفاکیش
آتش فتنه بالا گرفته
سختی از سنگ خارا گرفته
نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی
گذری کن، که خیالی شدم از تنهایی
گفته بودی که بیایم چو به جان آیی تو
من به جان آمدم اینک تو چرا مینایی؟
بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال
عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی
همه عالم به تو میبینم و این نیست عجب
به که بینم؟ که تویی چشم مرا بینایی
پیش ازین گر دگری در دل من میگنجید
جز تو را نیست کنون در دل من گنجایی
جز تو اندر نظرم هیچ کسی میناید
وین عجب تر که تو خود روی به کس ننمایی
گفتی: «از لب بدهم کام عراقی روزی»
وقت آن است که آن وعده وفا فرمایی
وآن میر ساقی را بگو، مستان سلامت می کنند
وآن عمر باقی را بگو، مستان سلامت می کنند
وآن میر غوغا را بگو، مستان سلامت می کنند
وآن شور و سودا را بگو، مستان سلامت می کنند
ای مه ز رخسارت خجل، مستان سلامت می کنند
وی راحت و آرام دل، مستان سلامت می کنند
ای جان جان، ای جان جان، مستان سلامت می کنند
یک مست این جا بیش نیست، مستان سلامت می کنند
ای آرزوی آرزو، مستان سلامت می کنند
آن پرده را بردار از او، مستان سلامت می کنند
در 15 سالگی آموختم كه مادران از همه بهتر میدانند، و گاهی اوقات پدران هم.
در 20 سالگی یاد گرفتم كه كار خلاف فایدهای ندارد، حتی اگر با مهارت انجام شود.
در 25 سالگی دانستم كه یك نوزاد، مادر را از داشتن یك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن یك شب هشت ساعته، محروم میكند.
در 30 سالگی پی بردم كه قدرت، جاذبه مرد است و جاذبه، قدرت زن.
در 35 سالگی متوجه شدم كه آینده چیزی نیست كه انسان به ارث ببرد؛ بلكه چیزی است كه خود میسازد.
در 40 سالگی آموختم كه رمز خوشبخت زیستن، در آن نیست كه كاری را كه دوست داریم انجام دهیم؛ بلكه در این است كه كاری را كه انجام میدهیم، دوست داشته باشیم.
در 45 سالگی یاد گرفتم كه 10 درصد از زندگی، چیزهایی است كه برای انسان اتفاق میافتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان میدهند.
در 50 سالگی پی بردم كه كتاب بهترین دوست انسان و پیروی كوركورانه بدترین دشمن وی است.
در 55 سالگی پی بردم كه تصمیمات كوچك را باید با مغز گرفت و تصمیمات بزرگ را با قلب.
در 60 سالگی متوجه شدم كه بدون عشق میتوان ایثار كرد، اما بدون ایثار هرگز نمیتوان عشق ورزید.
در 65 سالگی آموختم كه انسان برای لذت بردن از عمری دراز، باید بعد از خوردن آنچه لازم است، آنچه را نیز كه میل دارد، بخورد.
در 70 سالگی یاد گرفتم كه زندگی مساله در اختیار داشتن كارتهای خوب نیست؛ بلكه خوب بازی كردن با كارتهای بد است.
در 75 سالگی دانستم كه انسان تا وقتی فكر می كند نارس است، به رشد وكمال خود ادامه میدهد و به محض آنكه گمان كرد رسیده شده است، دچار آفت میشود.
در 80 سالگی پی بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگترین لذت دنیا است.
در 85 سالگی دریافتم كه همانا زندگی زیباست.