آتش جاودان

آتشی در سینه دارم جاودانی

عمر من مرگی‌ست نامش زندگانی

رحمتی کن کز غمت جان می‌سپارم

بیش از این من طاقت هجران ندارم

کی نهی بر سرم پای ای پری از وفاداری

شد تمام اشک من بس در غمت کرده‌ام زاری

نوگلی زیبا بود حسن و جوانی

عطر آن گل رحمت است و مهربانی

ناپسندیده بود دل شکستن

رشته‌ی الفت و یاری گسستن

کی کنی ای پری، ترک ستمگری

می‌فکنی نظری آخر به چشم ژاله‌بارم

گر چه ناز دلبران دل تازه دارد

ناز هم بر دل من اندازه دارد

هیچ‌گه ترحمی نمی‌کنی بر حال زارم

جز دمی که بگذرد که بگذرد از چاره کارم

دانمت که بر سرم گذر کنی به رحمت اما

آن زمان که برکشد گیاه غم سر از مزارم

میشکند

او چو خاموش نشیند دل من می‏شکند

ور بگوید سخن آنرا بسخن میشکند

آب در روی من از شرم رخ یار شکست‏


آب هم ایعجب از طالع من میشکند


اختری دارم آنگونه کج آیین که ز بام‏


اگر افتد دگری گردن من میشکند


بسکه گفتم مشکن خاطر مسکین و شکست‏


گر بگویم سر خود را مشکن،میشکند

شب

شب بر سر من جز غم ايام كسي نيست

مي‌سوزم و مي‌ميرم و فريادرسي نيست

 فريادرس‌ِ همچو مني كيست در اين شهر؟

فريادرسي نيست كسي را كه كسي نيست

بيمارم و تبدارم و در سينة مجروح

چندان كه فغان مي‌كشم از دل نفسي نيست

آن ميوة‌ جان‌بخش كه دل در طلب اوست

زينت‌گرِ شاخي‌ست كه در دسترسي نيست

بيش است ز ما طالع آن مرغ گرفتار

كو را قفسي باشد و ما را قفسي نيست

بودم آن شب مست رویاهای او

بودم آن شب مست رویاهای او                 چون گشودم دیده، در بر دیدمش

از نشاط باده یا افسون عشق                  از همه شب  دلــربا تر    دیدمش

همچو گل شاداب و شیرین بوی و مست     پای تا سر ، پای تا ســر  دیدمش

گر چه اورا دیده بودم بارها                       لیک آن شب ،چیز دیگــر دیدمش

همچو موج سبزه در دست نسیم               هر    چه  دردم نا مکرر  دیدمش

هنوز

دیـــــوانـــه محبت جـــانـــانه ام هنـــوز

دست از دلم بـــدار کــه دیوانه ام هنوز

عمـــری بگرد شمع جمال تــو گشته ام

و آتش نخورده بــر پر پـروانه ام هنوز

در خانه ای کـــه دولت وصل تو یافتـــم

چون حلقه بسته بر در خانه ام هنـــوز

زین خــانه رم مکن ز آهو شان شهــر

کز جـــز تو ره نجسته بکاشانه ام هنوز

ای دوست قصه ای ز محبت بگو که من

طفلم بطبع و طالب افسانـــــه ام هنـــوز

شعر بسیار زیبا از ( حسین پژمان بختیاری)

درکنـــــــــــج دلــم عشق کســی خانــــه ندارد

کـــس جـای در ایــن خــانهء ویــــرانه نــــدارد

دل را بکــــــــف هــر کــه نهـــــم باز پس آورد

کـس تاب نگهــــــــــداری دیـــــوانه نـــــدارد

در بـزم جهـــان جــز دل حســـرت کـش ما نیـست

آن شمــــع که میســــوزد و پــروانـــه نـــــدارد

گفتــــم مــه مــن از چــه تـو در دام نیفتـــــــی

گفتــــــا چـــه کنــم دام شمـا دانـــــه نـــــدارد

ای آه مکـــش زحمـــــت بیهــوده چه تاثیــــــــر

راهــــــی به حــــریم دل جـــانانـــــه نـــــدارد

در انجمــــــن عقـــــل فــــروشــان ننهــم پــای

دیــــوانــه ســر صحبــــت فــرزانــــه نـــــدارد

از شــــاه و گــدا هــر کـه در ایــن میـکده ره یافـت

جــز خون دل خـــویــش به پیمـــــــانـه نـــــدارد

تا چنـــــد کنـــی قصـــه ی اسکنــــــــدر و دارا

ده روزه عمـــــــــر این همـه افســانـــه نــــــدارد