زلف و خال وخط خوبان همه رنجست آنها از کجا این همه تشویش بدست آوردند

دوشم از کوی مغان دست بدست آوردند

زخرابات سوی صومعه مست آوردند

هیچ می خواره ندارد طمع حور و بهشت

این بشارت بمن باده پرست آوردند

ساقیانش زمی عشق تو کردندم نیست

بمیی دیگرم از نیست بهست آوردند

زلف و خال وخط خوبان همه رنجست آنها

از کجا این همه تشویش بدست آوردند

این شگرفان که نگنجد در آفاق از حسن

در چنین سینه تنگ از چه نشست آوردند

قلب وسالوس وریا را نشکستند درست

مگر این قوم که در زلف شکست آوردند

غریبی از شهر آشنایی

 

گفتا : تو از کجایی که آشفته می نمایی ؟        گفتم : منم غریبی از شهر آشنایی

گفتا : سر چه داری که از سر خبر نداری ؟           گفتم : که بر آستانت دارم سر گدایی

گفتا : کدام مرغی  که از این مقام خوانی ؟          گفتم که : خوش نوایی از باغ بی نوایی

گفتا : ز قید هستی رو مست شو که رستی    گفتم : به می پرستی ، جستم ز خود رهایی

گفتا : جوی نیرزی ، گر زهد و توبه ورزی              گفتم که : توبه کردم از زهد و پارسایی

گفتا : به دل ربایی ما را چگونه دیدی ؟              گفتم : چو خرمنی گل در بزم دل ربایی

گفتا : من آن ترنجم که اندر جهان نگنجم             گفتم : به از ترنجی لیکن به دست نایی

گفتا : چرا چو ذرّه با مهر عشق بازی ؟              گفتم : از آن که هستم سرگشته ای هوایی

گفتا : بگو که  خواجو در چشم ما چه بیند ؟        گفتم : حدیث مستان سرّی بود خدایی

شعری زیبا از (خواجوی کرمانی )

تاجم  نمی فرستی ،  تیغم   بر  سر  مزن           مرهم    نمی گذاری   زخم   دگر  مزن

مرهم نمی نهی ، به جراحت ، نمک مپاش          نوشم نمی دهی به دلم نیش تر مزن

گیرم  تو  خود ز مردم  صاحب  نظری  نه ای          از طعنه  تیغ  بر دل  صاحب  نظر مزن

بر   نامه ی    امید    فقیران    قلم   مکش          بر   ریشه    حیات ضعیفان   تبر  مزن

تا  غنچه  لب  گشود ،  سر خود  به باد داد          ای  آفتاب  دم  به  نسیم  سحر  مزن

چون کوه  پا به   جای نگه دار ،   خویش را          چون باد هرزه گرد به هر قوم و در مزن