شعرهای ناب

دوستان ؛ وقت گل آن بـه که به عشرت کوشیـم

سخـن اهل دل ست ایـن و بـه جـان بـنـیـوشیـم

نـیـسـت در کـس کــــرم و وقـت طـرب می‌گــذرد

چـاره آن ست که سـجـّـــاده بـه مـی بـفـروشیـم

خـوش هوایی ست فرح‌بخش ، خـدایـا بـفـرسـت

نـازنـیـنـی کـه بــه رویـش مـیِ گـلـگــون نـوشیـم

ارغـنـون ســــاز فــلـک رهــــزن اهـل هـنــر سـت

چـون ازیـن غـصـّـه نـنـالـیـم و چـــرا نـخـروشیـم ؟

گـُل بـه جـوش آمــد و از مـی نـــزدیـمـش آبـــــی

لاجـرم ز آتـش حـرمــان و هـــــوس می‌جـوشـیـم

مـی‌کـشیـم از قــــدح لالــه شـرابـــی مـــوهـــوم

چشـم بـد دور که بی مـُطـرب و می مـدهـوشیـم

حـافــظ ! این حال عجب بـا که تـوان گفت که مـا

بـلـبــــلانـیــــم کـه در مـوسـم گـل خـامــوشـیــم