هرچه کُنی بُکن مَکن ترک من ای نگار من  

هرچه بَری بِبر مَبر سنگدلی به کار من

هرچه هِلی بِهل مَهل پرده به روی چون قمر  

هرچه دَری بِدر مَدر پردۀ اعتبار من

هرچه کِشی بِکش مَکش باده به بزم مدعی  

هرچه خوری بخور مخور خون من ای نگار من

هرچه دَهی بِده مَده زلف به باد ای صنم  

هرچه نَهی بِنه مَنه پای به رهگذار من

هرچه کُشی بُکش مَکُش صید حرم که نیست خوش  

هرچه شَوی بِشو مَشو تشنه بخون زار من

هر چه بُری بِبر مَبُر رشتۀ الفت مرا  

هرچه کَنی بِکن مَکن خانۀ اختیار من

هرچه رَوی بُرو مَرو راه خلاف دوستی  

هرچه زَنی بِزَن مَزَن طعنه به روزگار من